Maastricht, 18 september 2019 - Falstaff, het Schnitzelparadies en De Poshoorn

Play
De laatste keer dat we op stap waren met De-eetclup was op 11 juni van dit jaar. De weersomstandigheden in de maanden juni, juli, augustus en het begin van september waren voor mij persoonlijk een nachtmerrie en het was me veel te warm om naar de kroeg te gaan of uit te gaan eten. Ook veel te veel volk overal. Máár, we spraken nu af dat we op 18 september een smakelijk schnitzeltje zouden gaan verorberen in het Scnitzelparadies op de Kesselkade. Afspraak om zeven uur bij Falstaff en toen ik daar arriveerde bleek het terrasweer te zijn. John kwam net de kroeg uitgelopen met een glas Heineken. Wat bleek, Don zat al op het terras met een Chimay Blauw en hij had naar John gewoven om hem op het terras te ontbieden. Dus daar zaten wij gedrieën plotsklaps op het terras. Lekker weertje, niet te warm en niet te koud dus dat zag er veelbelovend uit. Ik begon met de klus met een Chimay Blauw. Het was weer "joelen en juichen met De-eetclup". Maar er kwamen ook politieke onderwerpen aan de orde. Het ging voornamelijk over de prijscompensatie die kop van jut rutte ons heeft beloofd. Ook de sigaar uit eigen doos betreffende de energieprijzen ligt ons zwaar op de maag. Vorig jaar de prijzen "per ongeluk" met gemiddeld 300 euri verhogen en deze misser nu "goedmaken" door de energierekening met gemiddeld 110 euri te verlagen. Onder de streep blijft dus een negatief saldo van circa 200 euri over. Bah bah bah bah. En De discussie werd gepassioneerd gevoerd terwijl we ondertussen genoten van onze trappist en incidenteel ook van het vrouwelijk schoon dat dat zich door de stad flaneerde. Bij de tweede ronde namen we alle drie een Chimay Blauw. En natuurlijk hebben we ook foto's gemaakt, niet te ernstig foto's echter maar eerder absurde taferelen. En toen Don terug kwam van het toilet had hij al afgerekend. Dat is niet de afspraak maar hij liet zich niet overhalen de schade te delen. Dat deed hij de vorige keer in Gulpen ook al.

Tijd om naar het Schnitzelparadies te gaan en het werd een uitbundige en vrolijke wandeling door Wijck. De juffrouw die onze bestelling kwam opnemen sprak ons in gebroken Duits toe en er waren daardoor nogal wat misverstanden. Toen we er eindelijk uit waren noemde ze ons kinderen, ja verdorie.

Onze bestellingen.
Don:
Wereld schnitzel Amerika van 200 gram en Affligem triple
John:
Wereld schnitzel Amerika van 300 gram en witte huiswijn
Jeu:
Wereld schnitzel Deutschland van 300 gram en witte huiswijn

Dat alles met frietjes, salade en mayonaise. En het smaakte voortreffelijk met heerlijk malse schnitzels en de salade was ook voortreffelijk maar het was wat mij betreft wat weinig. De volgende keer (hopelijk) moet ik er aan denken om extra salade te bestellen. Achteraf denk ik dat de andere gasten zich weel een gestoord hebben gevoeld vanwege onze uitbundige stemmig. Lachen, joelen, lachen en nog eens lachen en veel gekke, maffe foto's maken. We hadden goed gegeten en alles was op. Maar de juffrouw waarmee wij hebben afgerekend vroeg volgen mij niet of het gesmaakt had. Wat ik overigen niet erg vind want de meesten vragen het omdat het zo is ingestudeerd. Zonder dessert kan ik niet naar huis gaan, ik móét een ijsje eten na het diner. Don nam een Affligem en John sloeg het toetje over. De rekening bedroeg 87,55 en dat is écht niet veel voor dit etentje met drie personen. Omdat Don al twee keer in de kroeg had betaald besloten John en ik de rekening te delen, dat was een juist besluit denken we.

Wij liepen al ruftend en joelend over de oude brug naar Wijck, maar ik vermoed dat alleen John en ik schuld hadden aan deze flatulentie. Een jongeman die achter ons liep was de dampen aan het wegwuiven met zijn handen. Waarschijnlijk ook een geintje van hem want hij heeft de boosdoeners denk ik alleen maar gehoord en niet geroken. Maar ze waren inderdaad heel goed te horen. Maar ik vond dat platte gedrag onzerzijds persoonlijk wel een koddige vertoning. Ik ben nu eenmaal wat ik ben, een boer uit Heer (niet uit Maastricht dus).

Normaal gesproken begin ik na het verlaten van de oude brug te kijken hoe laat het is en hoe laat de volgende bus naar Gulpen vertrekt uit de Wilhelminasingel. Maar dat vonden mijn beide confraters niet goed en ze proberen iedere keer weer te verhinderen dat ik zó, direct uit het restaurant de bus binnenloop. En meestal lukt hen dat niet maar ik had nog wat tijd eer de bus ging en ik ben daarom maar mee de Poshoorn binnengelopen. Een Affligem leek mij wel wat, John dronk een Hert bier en wat Don had weet ik niet meer. Ik heb de helft van mijn Affligem nog snel moeten uitdrinken om de bus te kunnen halen en liet Don en John met de rekening zitten.

We hebben weer uitzonderlijk veel spass gehad deze avond en hierna ga ik het verzamelde audiovisuele materiaal omzetten naar een aantal pagina's op onze website. Twee slideshows met foto's, twee slideshows met leipe GIFjes en een pagina met leipe MOVies en dit artikel. Ik heb me vaak een breuk met schuifdeuren gelachen toen ik alle leipe foto's, gifjes en movies aan het bewerken en samenstellen was. Wat een gein joh.


Jeu



Op stap in Maastricht met De-eetclup

Op terras bij café Falstaff en In café De Poshoorn - Slideshow 1
Bij het Schnitzel,paradies en in De Poshoorn-
Slideshow 2
Leipe GIFjes van De-eetclup -
deel een
Leipe GIFjes van De-eetclup - deel twee
Leipe MOVies van De-eetclup -
show


Deze site plaatst géén eigen cookies en verzamelt ook géén gebruikersgegevens.